#feelhellas_kastellorizo

ΚΑΣΤΕΛΛΟΡΙΖΟ
Το νησί της Γαλάζιας Σπηλιάς
Facebook
Twitter
Telegram
Email
WhatsApp
ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ
Το Καστελλόριζο ή Μεγίστη είναι νησί που βρίσκεται στα Δωδεκάνησα, ανάμεσα στη Νήσο Ρω και στη Νήσο Στρογγύλη, και ανήκει στο σύμπλεγμα Μεγίστης, το οποίο περιλαμβάνει τις εξής νησίδες και βραχονησίδες: Άγιος Γεώργιος, Αγριέλαια, Κουτσουμπάς, Μεγάλο Μαύρο Ποϊνί, Μικρό Μαύρο Ποϊνί, Πολύφαδος ένα, Πολύφαδος δύο, Ρω, Σαβούρα, Στρογγυλή, Τραγονέρα, Ψωμί και Ψωραδιά. Πρόκειται για το ανατολικότερο κατοικημένο άκρο της Ελλάδας. Έχει έκταση 9,113 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ακτογραμμή 19,5 χιλιόμετρα. Η Μεγίστη απέχει 72 ναυτικά μίλια από τη Ρόδο, 150 ναυτικά μίλια από την Κύπρο και 328 ναυτικά μίλια από τον Πειριαιά. Ο μοναδικός οικισμός του νησιού είναι το ομώνυμο Καστελλόριζο. Ο πληθυσμός του Καστελλορίζου ανέρχεται σήμερα στους 492 κατοίκους. Πριν την Ελληνική επανάσταση αριθμούσε περίπου 2500 κατοίκους, ενώ αρχές του 20ου αι., ο πληθυσμός ανερχόταν στους 15.000 κατοίκους.
1
Το κλίμα του νησιού είναι θαλάσσιο μεσογειακό, με ήπιους χειμώνες και ζεστά και ξηρά καλοκαίρια. Το νησί διαθέτει πλούσια και σπάνια χλωρίδα και πανίδα. Ως προς τη χλωρίδα, μεταξύ άλλων απαντούν βελανιδιές, πουρνάρια, χαρουπιές, αγριελιές, γκορτσιές, σκίνα, κοκκορεβυθιές, μυρτιές, πικροδάφνες, εφέδρες, σπαραγγιές, κάππαρες, ρείκια, γαλατσίδες, βρωμοκλάδια, αφάνες, ρίγανες, θρούμπια, θυμάρια και στύρακες και τα ενδημικά είδη Campanula kastellorizana και Cymbalaria microcalyx subsp paradoxa. Αναφορικά με την πανίδα του νησιού, η ορνιθοπανίδα περιλαμβάνει πολλά ενδιαφέροντα είδη. Ξεχωρίζουν ο αιγαιόγλαρος, οι σπιζαετοί, οι γερακίνες, οι μαυροπετρίτες, οι πετρίτες και η βραχοκιρκίνεζα. Από τα θαλασσινά είδη συναντώνται αρτέμηδες, μύχοι, θαλασσοκόρακες, ασημόγλαροι και χειμωνογλάρονα. Άλλα είδη του νησιού είναι τα ορτύκια, τα αγριοπερίστερα, τα τρυγόνια, οι κουκουβάγιες, οι γκιώνηδες, τα γιδοβύζια, οι αετομάχοι, οι καρδερίνες και οι φλώροι. Το πιο εμβληματικό ζώο του νησιού είναι η σαλαμάνδρα. Επιπλέον, η ερπετοπανίδα του νησιού είναι εξαιρετικά πλούσια. Ξεχωρίζουν ο κυρτοδάκτυλος, το σαμιαμίδι, τον αβλέφαρο και η χρυσίζουσα σαύρα. Από τα θηλαστικά ξεχωρίζουν οι μεσογειακές φώκιες. Στο νησί ζουν επίσης σπάνια είδη νυχτερίδας. Τέλος, ενδιαφέρουσα είναι η υποβρύχια πανίδα, με πολλά είδη που προέρχονται από την Ανατολική Μεσόγειο και την Ερυθρά Θάλασσα, όπως τα ψάρια Oxyurichthys petersi, τα δίθυρα μαλάκια Chama pacifica και τα γυμνοβράγχια Hypselodoris infucata.
2
Η αρχαία ονομασία του νησιού, Μεγίστη, αποδίδεται είτε στο ότι είναι το μεγαλύτερο από τα γύρω νησιά, είτε κατ’ ευφημισμόν λόγο της μικρής του έκτασης. Οι Δωριείς είχαν δώσει στο νησί αυτό το όνομα, όπως ακόμα ονομάζεται επίσημα ο Δήμος. Κατά άλλη εκδοχή, ο πρώτος οικιστής του νησιού ονομαζόταν Μεγιστέας. Σύμφωνα με τον Στέφανο Βυζάντιο, το νησί ονομαζόταν «Πολυίστωρ», ενώ ο Στράβωνας το αναφέρει ως «Μεγίστη Κισθήνη», καθώς, πιθανώς, η Κισθήνη ήταν όνομα αρχαίας πόλης του νησιού. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ρήγας Φεραίος στον χάρτη της Μεγάλης Ελλάδας σημειώνει το νησί ως «Κισθήνη». Η βυζαντινή ονομασία Καστελόριζο οφείλεται ενδεχομένως στις λέξεις Castello Rosso, που σημαίνουν κόκκινα βράχια, στα οποία χτίστηκε το κάστρο των Ιπποτών ή στο κόκκινο οικόσημο του 8ου Μεγάλου Μαγίστρου των Ιπποτών της Ρόδου, που κατέλαβαν το νησί τον 14ο αιώνα. Σύμφωνα με τον Ιωάννη Χατζηφώτη (Ο Λαϊκός Πολιτισμός του Καστελλορίζου), το δεύτερο συνθετικό του Καστελλορίζου προέρχεται από τη δωδεκανησιακή «ριζοβούνι», επειδή όλα τα σπίτια είναι χτισμένα στις «ρίζες», δηλαδή στους πρόποδες, του βουνού.
3
Previous
Next
ΙΣΤΟΡΙΑ
Το Καστελλόριζο ευλόγως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το νησί με την πιο πολυκύμαντη πορεία, η σπουδαία ιστορία του οποίου ανάγεται χιλιάδες χρόνια προ Χριστού. Νεολιθική εποχή – Μυκηναϊκή περίοδος: Το νησί κατοικείται κατά τη νεολιθική εποχή (14.000-9.000 Π.Χ.), σύμφωνα με ευρήματα, μεταξύ άλλων λίθινα εργαλεία από πυρίτη, που φυλάγονται στο Μουσείο της Ρόδου. Επιπλέον, τα Κυκλώπεια Τείχη με λακοειδείς ή σκαλισμένους τάφους και οι επιγραφές που φέρουν, μαρτυρούν ως πρώτους μόνιμους κατοίκους τους Δωριείς, που έλαβαν μέρος και στην Τρωική εκστρατεία. Έπειτα, το νησί κατοικήθηκε από Φοίνικες. Οι Μινωίτες και αργότερα οι Μυκηναίοι κατοικούν στο νησί, όπως καταδεικνύει το χρυσό στεφάνι που εντοπίστηκε σε σαρκοφάγο στο οροπέδιο του Αγίου Γεωργίου, το οποίο σήμερα σώζεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών. Η Μεγίστη ήταν ανεξάρτητη από τη Λυκία, όπως μαρτυρούν οι επιγραφές του νησιού, που ήταν πάντα γραμμένες στα ελληνικά, ενώ αυτές της Λυκίας ήταν γραμμένες και στα ελληνικά και στα λυκιακά. Μόνο εμπορικές ήταν οι μεταξύ τους σχέσεις.
1
Κλασική εποχή – Ελληνιστική εποχή: Το νησί ακμάζει την εποχή αυτή, κατά την οποίαν ελέγχεται από τους Ροδίους (4ος αι. π.Χ.). Ωστόσο, από το 333 π..Χ. μέχρι το 304 π.Χ. η Μεγίστη φαίνεται να ήταν αυτόνομη, καθώς έκοβε δικά της νομίσματα. Ο έλεγχος από τους Ροδίους επανήλθε επί Δημητρίου του Πολιορκητού. Τη Ροδιακή εξουσία κατέλυσε ο τύραννος της Αλικαρνασσού, Ιδριεύς, και μετά από αυτόν οι στόλαρχοι του Μεγάλου Αλέξανδρου. Ακολούθως, οι Ρωμαίοι καταλαμβάνουν το νησί, το οποίο ήταν στη δικαιοδοσία του Πτολεμαίου Α’, όντας και πάλι εν μέρει αυτόνομο, μέχρι το 38 π.Χ. Μετά τη διαίρεση του Ρωμαϊκού κράτους, το νησί έγινε μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
2
Βυζαντινή περίοδος: Τους πρώτους αιώνες του Βυζαντινού κράτους, το νησί ευημερούσε, υπαγόμενο στο Θέμα των Κυβιρραιωτών. Αξίζει να σημειωθεί ότι από το νησί είχε περάσει η Αγία Ελένη κατά το ταξίδι της προς τους Αγίους Τόπους για την ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού, ενώ σύμφωνα με την παράδοση, έκτισε μικρό ναό στο νησί που καλύπτεται από τον Ναό των πολιούχων Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης. Εν συνεχεία, η ιστορία του νησιού άρχισε να βάφεται με μελανό χρώμα. Ειδικότερα, κατά τη Β’ και Γ’ Σταυροφορία, το 1147 και 1189 αντίστοιχα, το νησί υπέστη τις μεγαλύτερες καταστροφές της ιστορίας του. Το 1306 καταλήφθηκε από τους Ιωαννίτες Ιππότες της Ρόδου και το 1440 από τους Αιγυπτίους. Ως εκ τούτου, η Μεγίστη ερειπώθηκε, καταστράφηκε το Κάστρο του Αγίου Νικολάου, και οι κάτοικοί της αιχμαλωτίστηκαν στην Ανατολή. Το 1461 το νησί πέρασε στα χέρια των Καταλανών, έπειτα, το 1470 στον Βασιλιά της Νεαπόλεως, ενώ το 1480 ερημώθηκε εξαιτίας φόβου τουρκικής κατάληψης. Αργότερα, το 1498 περιήλθε στον βασιλιά της Νεαπόλεως, ενώ το 1512 στους Ισπανούς, το 1570 στους Βενετούς, το 1635 στους οθωμανούς και το 1659 στους Βενετούς, οι οποίοι κατέστρεψαν το κάστρο με τον Μοροζίνι. Επιπλέον, στο νησί τότε κατέφευγαν Μαλτέζοι πειρατές. To 1792 οι οθωμανοί επέστρεψαν στο νησί, όπου και παρέμειναν μέχρι την Επανάσταση του 1821.
3
Επανάσταση του 1821 Με την κήρυξη της Ελληνικής Επανάστασης, οι κάτοικοι του νησιού συμμετείχαν με όλο το σθένος τους και διέθεσαν υλικά μέσα αλλά και τον ίδιο τους τον εαυτό για την προάσπιση των ιδανικών της Ελλάδας έναντι στον τουρκικό ζυγό. Μάλιστα, οι Καστελλοριζιώτες ήταν ανάμεσα στους πρώτους που ενστερνίστηκαν τις επιδιώξεις της Φιλικής Εταιρείας. Ενώ το νησί αριθμούσε περίπου 2500 κατοίκους, οι γυναίκες και τα παιδιά φυγαδεύθηκαν στην Αμοργό, την Κάρπαθο και την Κάσο. Παράλληλα, οι κάτοικοι μετέτρεψαν τα εμπορικά πλοία τους σε πολεμικά, καταναυμάχησαν τουρκικό στόλο στον κόλπο της Αττάλειας και συμμετείχαν δυναμικά στους αγώνες από θαλάσσης. “… Με τα καράβια τους προξένησαν φρίκη και τρόμο στον εχθρό και κυρίευσαν πολλά τουρκικά εμπορικά πλοία…”, όπως μνημονεύει ο Παλαιών Πατρών Γερμανός. Καθώς τα Δωδεκάνησα δεν περιήλθαν στην ελληνική επικράτεια με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830, η τουρκοκρατία στο νησί ήταν και πάλι γεγονός. Το νησί διέπρεπε στη ναυτιλία τον 19ο αι., έτσι που διέθετε 165 καράβια χωρητικότητας 24.000 τόνων, γολέτες, μπρατσέρες και άλλα μικρότερα σκάφη. Αρχές του 20ου αι. το νησί είχε πλούσια εμπορική δραστηριότητα, την οποία μάλιστα μετέφερε στις μικρασιατικές ακτές, με πληθυσμό τότε περίπου 15.000 κατοίκους.
4
Βαλκανικοί Πόλεμοι- Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Οι Καστελλοριζιώτες συμμετείχαν ενεργά στους Βαλκανικούς Αγώνες, απελευθερώνοντας πατρίδες και νησιά που επί αιώνες παρέμεναν υποδουλωμένα. Παρόλο που επεδίωκαν την ένωση με την Ελλάδα, ο Πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος δεν τους ενθάρρυνε, με το πρόσχημα ότι η γεωγραφική θέση του νησιού προϋπέθετε ναυτικές δυνάμεις για την προστασία του, τις οποίες δεν διέθετε. Την 1η Μαρτίου 1913 έφθασαν στο νησί 30 ένοπλοι Κρητικοί με επικεφαλής τον Δασκαλάκη και δύο Καστελλοριζιώτες, σταλμένοι από τον Ίωνα Δραγούμη. Οι κάτοικοι του νησιού πήραν τα όπλα, συνέλαβαν την τουρκική φρουρά και ύψωσαν την Ελληνική Σημαία, με γνώμονα το συμφέρον της πατρίδας και αδιαφορώντας για κάθε συνέπεια. Έτσι, στις 29 Μαρτίου 1913 οι κάτοικοι συγκεντρώθηκαν στον Άγιο Κωνσταντίνο και εξέδωσαν ενωτικό ψήφισμα «κηρύσσοντες αμετάκλητο την μετά της Μητρός Ελλάδος ένωση της νήσου» παρά την αντίθεση της Ελληνικής Κυβέρνησης. Τότε, οι Γάλλοι εκμεταλλεύθηκαν την ασταθή κατάσταση στο νησί, και στις 28 Δεκεμβρίου 1915 αποβίβασαν δυνάμεις και το κατέλαβαν, με σκοπό να αποτελεί προχωρημένη βάση για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις τους στην Συρία και Κιλικία. Και ενώ οι Γάλλοι υπόσχονταν την ένωση με την Ελλάδα μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, την 1η Μαρτίου 1921 η Γαλλία παραχώρησε το νησί στην Ιταλία.
5
Οι συνθήκες επί ιταλικής κατοχής ήταν άθλιες, με διωγμούς, καταπιέσεις, εξορίες, με αποτέλεσμα το νησί να ερημώνεται, και τους κατοίκους να καταφεύγουν στη Ρόδο, τον Πειραιά, την Αίγυπτο, την Αμερική και την Αυστραλία. Το 1941 το νησί αριθμούσε 1.500 κατοίκους. Το νησί, ευτυχώς, δεν αφελληνίστηκε. Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Τον Νοέμβριο του 1941 οι Σύμμαχοι κατέλαβαν για 24 ώρες το νησί, και οι Καστελλοριζιώτες δόξαζαν τον Θεό ψάλλοντας το «Χριστός Ανέστη» και υψώνοντας τη Γαλανόλευκη Σημαία. Ωστόσο, την επόμενη μέρα ξεκίνησαν φρικτά μαρτύρια κατά των κατοίκων, με εξορίες, φυλακίσεις και ξυλοδαρμούς. Στις 13 Σεπτεμβρίου του 1943, το αντιτορπιλικό «Ναύαρχος Κουντουριώτης» κατέπλευσε στο λιμάνι και έφερε το μήνυμα της Ελευθερίας. Όταν οι κάτοικοι συνειδητοποίησαν ότι μετά από οκτώ αιώνες απελευθερώθηκαν, ύψωναν τις ελληνικές σημαίες, τραγουδούσαν τον δοξασμένο Ύμνο και ευχαριστούσαν τον Θεό.
6
Το Καστελόριζο μεταβλήθηκε από τους Εγγλέζους σε κέντρο ανεφοδιασμού των Συμμάχων. Από τον Οκτώβριο και το Νοέμβριο του 1943, γερμανικά αεροσκάφη επιτέθηκαν στους Συμμάχους, κατεδάφισαν σπίτια και ανάγκασαν τους κατοίκους σε φυγή στη Μικρά Ασία και στην Παλαιστίνη. Μόνο η «Κυρά της Ρω», Δέσποινα Αχλαδιώτη, παρέμεινε στην ομώνυμη βραχονησίδα της, υψώνοντας για σαράντα χρόνια με περηφάνεια κάθε πρωί την ελληνική σημαία. Την ερήμωση του Καστελλορίζου εκμεταλλεύθηκαν εγγλέζοι στρατιώτες, που λεηλάτησαν χωρίς έλεος το νησί, καίγοντας, επίσης, την πιο γόνιμη περιοχή, και καταστρέφονας 1400 κατοικίες. Οι πολυβασανισμένοι Καστελλοριζιώτες έβλεπαν το βιος τους να εξαφανίζεται και τους μόχθους ολόκληρων γενεών να έχουν θρυμματιστεί. Άλλη μια μαύρη σελίδα γράφτηκε όταν το καράβι που μετέφερε την τρίτη αποστολή των κατατρεγμένων κατοίκων στο νησί, πήρε φωτιά, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τριαντα πέντε άτομα. Από το νησί πέρασαν αρκετοί κατακτητές, το έκαψαν, το κατέστρεψαν, το λεηλάτησαν, σκότωσαν και φυγάδεψαν κατοίκους και σκόρπισαν τον όλεθρο χωρίς έλεος. Παρόλα αυτά, το νησί ποτέ δεν έχασε την ελληνική ταυτότητά του, με τους κατοίκους να μην λυγίζουν ποτέ, ενώ ακόμα και σε αντίξοες συνθήκες ευημερούσαν. Τελικά, στις 7 Μαρτίου 1948, το νησί ενώθηκε επισήμως με την υπόλοιπη Ελλάδα.
7
Previous
Next

Παραλίες & Χωριά

Plakes kastellorizo

Διαμονή

Δραστηριότητες

ΜΕΤΑΦΟΡΑ

ΠΩΣ ΝΑ ΦΤΑΣΕΤΕ

Με πλοίο από τον Πειραιά και τη Ρόδο
Αεροπορικώς από τη Ρόδο, και από τον Πειραιά ή τη Θεσσαλονίκη μέσω Ρόδου

ΠΩΣ ΝΑ ΚΙΝΗΘΕΙΤΕ

Με ταξί
Με θαλάσσιο ταξί
Με τα πόδια
Με το λεωφορείο
Ενοικίαση ΙΧ ή μοτοποδηλάτου
Με σκάφος

Facebook
Twitter
Telegram
Email
WhatsApp

Click on the ads to support us to complete the tourist guide of Greece

Write about your experience on Kastellorizo Island

© 2021-2022, Company Inc. All rights reserved.

Εγγραφείτε στο Newsletter μας